‘Ik mis het gevoel van samen’ zei een opdrachtgever ooit tegen mij. Die woorden herinner ik me levendig. Ik denk vaak aan ze terug bij het zien van de slogan alleen samen krijgen we corona onder controle. In beide gevallen gaat dat ‘samen’ over meer dan samenwerken of samen doen. Samen een bedrijf runnen of een virus onder controle krijgen, dat vraagt betrokkenheid.
Tijdens de dodenherdenking sprak de koning over ‘medemensen die zich onvoldoende gehoord en gesteund voelden, al was het maar met woorden’. Oftewel: er was een gebrek aan betrokkenheid. Hij voegde eraan toe ‘ook door mijn overgrootmoeder’. Ik leg dan al snel de link met leiderschap en vraag me af: Hoe belangrijk is betrokkenheid in leiderschap? Hoe betrokken kan, mag of moet je zijn als manager?

Van de ene op de andere dag je werkzame leven op z’n kop. Zaken die gewoon waren, kunnen niet meer. Voorbij is het leven van tussen bureaus doorlopen en even een vraag stellen. Of met iemand meekijken. Het is gedaan met de tijd waarin je een dienblad had waar precies alle bekers van je team oppasten en, terwijl je koffie uitdeelde, kon checken hoe je medewerkers erbij zitten.
Door de Corona-maatregelen alleen nog maar op afstand kunnen werken is een radicale, acute verandering. Dat gaat verder dan het regelen van praktische zaken als laptops, veilige internetverbindingen en online communicatiemiddelen.

Mijn ogen blijven hangen op dezelfde plek. Wie moet hier nu eigenlijk wat aan doen? Ik voel een lichte frons. Hoezo moeten? Mijn recalcitrante stemmetje begint te protesteren. Ik sus het: even doorgaan, straks ben je weer blij dat je dit gelezen hebt, je pikt toch altijd wat op uit deze columns?
Zaterdagmiddag. Tijd voor de wekelijkse rubriek over persoonlijk leiderschap, werk en management. Zoals vaker haalt columnist Ben Tiggelaar een gerenommeerd tijdschrift, een internationaal onderzoeksbureau en Nederlandse onderzoekers aan. In het stuk gaat het steeds over zaken die leidinggevenden ‘moeten’ doen. Het woord zet me aan tot denken. Wat ‘moet’ een manager allemaal en ‘moet’ dat ook werkelijk? Anders verwoord: van welke markten ‘moet’ je eigenlijk allemaal thuis zijn als leidinggevende?